Ευθύνες Γερμανίας για το επόμενο βήμα

92249-big_greece_euro_psi.jpg.crop_display

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Παραίνεση του πρωθυπουργού του Ισραήλ ήταν εντυπωσιακή. Οι έξυπνοι επενδυτές πάνε τώρα στην Ελλάδα, είπε. Κάτι γνωρίζει. Οι συζητήσεις που έγιναν τον τελευταίο καιρό, σε προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ελλάδας, τον έπεισαν για όσα μπορεί να ακολουθήσουν μόλις οι συγγραφείς συμφωνήσουν στην πλοκή που πρέπει να έχει η τελευταία πράξη του δράματος με την παρ’ ολίγον ελληνική τραγωδία.

Σε ένα παράλληλο επεισόδιο, ο διαπρεπής επενδυτής Σόρος, Εβραίος και αυτός αν και όχι το ίδιο θρήσκος, μίλησε στο γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» και είπε: «Μπορώ να διαβεβαιώσω, από την εμπειρία μου, ότι μόλις αρθεί ο κίνδυνος αδυναμίας στην αποπληρωμή του χρέους της, κοπάδια επενδυτών θα κατευθυνθούν προς την Ελλάδα».

Λένε ψέματα όλοι οι παραπάνω; Αν ακούτε προσεκτικά πολιτικούς αρχηγούς που σας μιλούν για «ψεκασμούς» και ζητούν να πιστεύσετε στα «Ανεξέλ», τότε καλύτερα να μη συνεχίσετε την ανάγνωση.

Γιατί εγώ, αντιθέτως, ακούω τι έχει να πει ο καθένας και κάνω τους δικούς μου λογαριασμούς. Εξάλλου, αν είχε και ο Νόρμαν Λαμόντ, υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας το 1992, πιστέψει τον Σόρος, θα είχε, ίσως, αποφύγει τον εξευτελισμό που κατέληξε στη Μαύρη Τετάρτη και την υποτίμηση της στερλίνας.

Το βρετανικό νόμισμα υποχρεώθηκε τότε να εγκαταλείψει τη θέση του στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Δεν θα είχε συμβεί αυτό αν η Γερμανία είχε υποστηρίξει τη βρετανική θέση. Δεν θα είχε όμως στριμωχτεί τόσο άσχημα η κυβέρνηση στο Λονδίνο, αν δεν είχε πληθωρισμό τρεις φορές υψηλότερο από τον γερμανικό.

Πριν από δύο ημέρες, η εφημερίδα Wall Street Journal παρέθεσε μέρος της συζήτησης που είχε γίνει στη συνεδρίαση του διευθυντηρίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατά την εξέταση του πρώτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας, την 9η Μαΐου 2010. Πλήθος κρατών είχε υποστηρίξει τότε πως το πρόγραμμα ήταν υπεραισιόδοξο και πως θα ήταν προτιμότερο να επιχειρηθεί μια «εθελοντική αναδιάρθρωση χρέους». Το σκηνικό αυτό είναι γνωστό από την εμπεριστατωμένη παράθεση του Παναγιώτη Ρουμελιώτη (σελ. 123-124 στο βιβλίου του με τίτλο «Το άγνωστο παρασκήνιο της προσφυγής στο ΔΝΤ»). Επιβεβαιώθηκε αυτό που είχαμε από τότε αναφέρει, ότι δηλαδή η Ευρωζώνη δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί ένα «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Η Γερμανία, αυτή τη φορά, ανέλαβε ένα μερίδιο ευθύνης πολύ μεγαλύτερο από όσο συνήθιζε. Το χρωστούσε στα υπόλοιπα κράτη, που την υποστήριξαν όταν επέβαλε το δυτικό μάρκο στα απελευθερωμένα ανατολικά της κρατίδια. Χρωστά όμως στην Ελλάδα, ξεχωριστά, την υποστήριξή μας στο κρίσιμο επόμενο βήμα εξόδου.

Πηγή: Καθημερινή