Τα φαντάσματα του Αγ. Παντελεήμονα

mg_4718

Της Μαρίας Κατσουνάκη

Αν το καλοσκεφτεί κανείς μια κλειστή παιδική χαρά συμβολίζει περισσότερα απ’ ό,τι ένα οποιοδήποτε άλλο «άβατο» στο κέντρο της πόλης. Oταν έκλεισε η παιδική χαρά στον Aγιο Παντελεήμονα, τον Ιούνιο του 2009, οι κάτοικοι –λένε όσοι γνωρίζουν την περιοχή– είχαν φτάσει στο μη περαιτέρω. Είχαν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Ο χώρος, μόνο τόπος συνάντησης και ψυχαγωγίας των παιδιών δεν ήταν. Η εγκληματικότητα μαζί με την αδράνεια – αδιαφορία του επίσημου κράτους έδωσαν το εντυπωσιακό προβάδισμα στο παρακράτος της Χρυσής Αυγής. Oλα χιλιοειπωμένα. Oπως και το τι μεσολάβησε στο διάστημα των τεσσάρων χρόνων και των τελευταίων εβδομάδων, έως το προχθεσινό δημοτικό συμβούλιο στη διάρκεια του οποίου επανήλθε το ζήτημα: ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης δήλωσε ότι «η παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα θα λειτουργήσει ξανά, το ταχύτερο δυνατό, με γνώμονα τη βιωσιμότητα μιας τέτοιας παρέμβασης και συνδυαστικά με τις προτάσεις των κατοίκων, των φορέων και της Εκκλησίας».

Το σχέδιο αυτό, που συνδέεται με την ευρύτερη ανάπλαση της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα, προβλέπει και τη δημιουργία παιδικής χαράς σε άλλο σημείο, καθώς η υπάρχουσα είναι αδύνατο να επαναλειτουργήσει στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. «Πρόκειται για ερείπιο που εγκυμονεί κινδύνους», υποστηρίζουν άνθρωποι του δήμου.

Oμως η περιοχή, βαθύτατα τραυματισμένη, έχει αποκτήσει δυσβάστακτο συμβολικό βάρος και απαιτεί εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς. Το γνωρίζει καλά ο κ. Καμίνης, ο οποίος σχολίασε σε συνεργάτες του ότι «αν παρακολουθήσεις τις διεργασίες που έχουν συντελεστεί στο φαντασιακό των κατοίκων, αντιλαμβάνεσαι πολύ καλά γιατί έγινε εμφύλιος σε αυτήν τη χώρα». Το έζησε, εξάλλου, και σε προηγούμενες αποφασιστικές παρεμβάσεις του στη βίλα Αμαλία και στην αγορά της Κυψέλης.

Η προοπτική επαναλειτουργίας της παιδικής χαράς δίχασε εκ νέου τον Aγιο Παντελεήμονα: κάποιοι τοποθετήθηκαν υπέρ, κάποιοι άλλοι απείλησαν ότι δεν θα το επιτρέψουν. Η φωτογραφία με τις άδειες, εγκαταλελειμμένες, κούνιες και τσουλήθρες δηλώνει πολλά για τη σχέση μιας πόλης και μιας πολιτείας με τον δημόσιο χώρο, για τα άβατα που κατασκευάζει η στρεβλή συνύπαρξη με τον εαυτό μας, με τον Aλλο, τον ξένο, τον διαφορετικό. Oταν μια παιδική χαρά στραγγίζει από φωνές και κλάματα, γεμίζει ανησυχαστική σιωπή και απειλητική ηρεμία. Oταν κι αυτό χαρτογραφηθεί, τότε πρέπει να γίνει το επόμενο βήμα. Αλλιώς στο κενό εγκαθίστανται φαντάσματα που τρέφονται μόνο με εκδίκηση.

Πηγή: Καθημερινή