Μια σκέψη για την κρίση

25.12.2011ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΡΑΤΣΟΣ

Η αντι-κυκλική πολιτική έχει στόχο να σταθεροποιεί τον οικονομικό κύκλο, τονώνοντας την οικονομία σε περίοδο ύφεσης αλλά και «φρενάροντας» την σε περίοδο μεγέθυνσης. Μία αντι-κυκλική φορολογική πολιτική αυξάνει τα δημόσια ελλείμματα σε περίοδο ύφεσης και τα μειώνει όμως σε περίοδο οικονομικής ευφορίας.

Οι Σκανδιναβικές χώρες εφαρμόζουν σωστή αντι-κυκλική πολιτική, ενώ η Ελλάδα και η Ιταλία εφαρμόζουν «κυκλική» πολιτική, δηλαδή διόγκωναν τα δημοσιονομικά ελλείμματα σε περίοδο οικονομικής μεγέθυνσης. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βρίσκονται στις επόμενες θέσεις , ενώ η Αυστρία, η Γαλλία, η Ισπανία και Βέλγιο βρίσκονται σε ενδιάμεσες θέσεις.

Οι δημοσιονομικές πολιτικές περιέχουν ενσωματωμένα αντι-κυκλικά χαρακτηριστικά τα οποία προκύπτουν από την υποχρέωση του κράτους για κοινωνικές παροχές οι οποίες δρουν καθ’ όλη διάρκεια του κύκλου . Είναι οι αυτόματοι σταθεροποιητές. Οσο υψηλότερος είναι ο όγκος των δαπανών ανά κάτοικο τόσο μεγαλύτερη είναι η δράση των αυτόματων σταθεροποιητών.

Ένα δεύτερο προσδιοριστικό στοιχείο της αντι-κυκλικότητας είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Οι χώρες στις οποίες τα δημόσια ελλείμματα ανά κάτοικο είναι μικρότερα, είναι αυτές στις οποίες η δημοσιονομική πολιτική είναι περισσότερο αντι-κυκλική διότι σε περίοδο κρίσης θα μπορέσουν να δανειστούν με ευκολία και να βοηθήσουν επιχειρήσεις και ιδιώτες να διατηρήσουν το επίπεδο των επενδύσεων τους. Από αυτή την άποψη, η Ελλάδα και η Νορβηγία αποτελούν σε επίπεδο ΟΟΣΑ τα δύο αντίθετα άκρα.

Προ κρίσης, οι Ελληνικές κυβερνήσεις ακολούθησαν λανθασμένη οικονομική πολιτική δημιουργώντας τεχνητά-μέσω υψηλού εξωτερικού δανεισμού- πρόσκαιρα δυνατούς αυτόματους σταθεροποιητές, οι οποίοι κατέρρευσαν με την εμφάνιση της κρίσης και την αναγκαστική μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Η μείωση των κοινωνικών παροχών επέτεινε τη βύθιση της οικονομίας την οποία επιτάχυνε η οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ η οποία επέτρεψε τη πλήρη αποδυνάμωση του ΠΔΕ δηλαδή των αναπτυξιακών αντισταθμισμάτων.

Σχετικά με τις επικουρικές συντάξεις, πέραν της οικονομικής αδικίας με την ανταποδοτικότητα όσων έχουν αποδώσει υψηλά «ασφάλιστρα» και της κοινωνικής αδικίας σχετικά με τις χαμηλές συντάξεις ,υπεισέρχεται ένα θέμα ελαχιστοποίησης των υφεσιακών συνεπειών από την υλοποίηση της πρόθεσης του Υπουργείου Εργασίας να αναμορφώσει το σύστημα των επικουρικών συντάξεων και να τις μειώσει .

Εχει μελετηθεί αυτή η πτυχή του προβλήματος σε σύγκριση με εναλλακτικές λύσεις μείωσης δαπανών ώστε να καλυφθεί η καινούργια τρύπα του ελλείμματος για το 2011;

Ο Κος Α. Σαμαράς με την παρέμβαση του για άλλη μία φορά έφερε στην επιφάνεια και την υφεσιακή πτυχή του προβλήματος. Οι σωστές πολιτικές αποφάσεις απαιτούν και ένα μίνιμουμ τεχνοκρατικής τεκμηρίωσης .

Του ίδιου αρθρογράφου:


18.05.2012	Χαραμάδα επαναδιαπραγμάτευσης	ΠΟΛΙΤΙΚΗ

10.05.2012	Ο ΣΥΡΙΖΑ και η οικονομική πραγματικότητα	ΠΟΛΙΤΙΚΗ

30.04.2012	Ο από μηχανής Θεός	ΠΟΛΙΤΙΚΗ

02.04.2012	Καπιταλισμός και κοινωνική συνοχή	ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

01.04.2012	Περί ανταγωνιστικότητας…	ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ