Μηδέν από μηδέν
30.12.2011ΧΑΡΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
Η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ είναι η σταγόνα που θεωρητικά θα έπρεπε να ξεχειλίσει το ποτήρι της αγανάκτησης. Ωστόσο και παρά τις αντιδράσεις-οι περισσότερες για τη «τιμή των όπλων»- είναι προφανές ότι ο Έλληνας πολίτης έχει εθιστεί στους φόρους, άμεσους και έμμεσους, σε σημείο που η αντίδρασή του να εξαντλείται μεταξύ καφέ και τσιγάρου. Και όμως η νέα αύξηση του ρεύματος, αν δεν απατώμαι η 20η τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύει ότι το κράτος είναι ο μεγαλύτερος μακράν κλέφτης.
Ο δε Έλληνας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζοχιστή. Πονάει αλλά φαίνεται ότι του αρέσει. Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί ότι μαζί με τις έκτακτες εισφορές αυτό που απομένει στον φορολογούμενο από το εισόδημά του είναι μόλις ένα 20%. Προσέξτε: Ένας φορολογούμενος της μεσαίας τάξης, αυτός δηλαδή που σηκώνει κατά κύριο λόγο τα φορολογικά βάρη, καλείται να επιστρέψει ουσιαστικά ότι εισέπραξε από την εργασία του, ότι κέρδισε από τις υπηρεσίες που προσέφερε και επιπλέον «ενοίκιο» για την ιδιόκτητη κατοικία του, φόρο για την περιουσία του και μια σειρά έμμεσων φόρων στις συναλλαγές του.
Το κράτος κλέβει, κυριολεκτικά λεηλατεί τα εισοδήματα του συνεπούς φορολογούμενου, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να βρει τρόπο να περιορίσει-έστω- τη φοροδιαφυγή. Η αύξηση των τεκμηρίων, η οποία διεθνώς θεωρείται ξεπερασμένη αλλά και αναποτελεσματική, αποδεικνύει την ανικανότητα του κράτους και την παντελή έλλειψη φαντασίας των αρμοδίων. Και ασφαλώς όπου δεν υπάρχει φαντασία εμφανίζεται η ευρηματικότητα ώστε να καλυφθεί το κενό. Στην Ελλάδα διαχρονικά, περισσότερο όμως στη σημερινή Ελλάδα, η φορολογία είναι τόσο επαχθής ώστε οι φορολογούμενοι είτε εφευρίσκουν τρόπους ώστε να την αποφύγουν είτε δεν βρίσκουν χρήματα για να πληρώσουν.










