Το ΠΑΣΟΚ ως δόλωμα

04.09.2010ΧΑΡΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ

Αν έχει αφήσει κάτι θετικό η Μεταπολίτευση, χωρίς άλλο, είναι τα γενέθλια. Διότι οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι, πριν από την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τα κόμματα στην Ελλάδα δεν γιόρταζαν. Πενθούσαν κάνοντας… μνημόσυνα. Κανένα δεν προλάβαινε να φθάσει στην… εφηβεία. Τεράστια η συμβολή του Καραμανλή, ο οποίος θυμίζουμε σε πολλούς… προοδευτικούς ότι, ήταν αυτός που έβαλε οριστικό τέλος στη Βασιλεία. Τον σημαντικότερο ίσως από τους λόγους που τα κόμματα δεν γιόρταζαν γενέθλια.

Το ΠΑΣΟΚ χθες έκλεισε τα 36 του, και αυτή είναι μια θετική εξέλιξη για τη Δημοκρατία. Και μόνο ότι άντεξε τρεις και κάτι δεκαετίες έχει τη σημασία του. Το σημαντικότερο είναι όμως ότι άντεξε τον ίδιο του τον εαυτό. Αν αναλογιστείτε πόσοι και πόσες διεγράφησαν κατά καιρούς- από τον Σάκη Καράγιωργα και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο μέχρι τη Μελίνα- θα συμφωνήσετε ότι τα 36α γενέθλια αγγίζουν τα όρια του επιτεύγματος. Κι όλα αυτά γιατί το ‘μυστικό’ της ζωής το γνώριζε μόνο εκείνος: Ο Ανδρέας. Ο πολιτικός που κατάλαβε τον Έλληνα προτού ο Έλληνας καταλάβει τον εαυτό του. Αυτός, που εύστοχα έγραψε ο Νίκος Δήμου, είχε πάντα δίκιο. Για ό,τι στραβό συνέβαινε έφταιγαν οι υπουργοί. Η Δεξιά. Το Κέντρο ως δεκανίκι της. Το παρακράτος. Οι πολυεθνικές. Η CIA.

Και έτσι το ΠΑΣΟΚ έγινε το δόλωμα. Και μ’ αυτό το δόλωμα, ο Ανδρέας ψάρευε από παντού. Από τη Δεξιά, από το Κέντρο, από την Αριστερά. Μέχρι και οι Μαοϊκοί το κατάπιαν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ έζησε καλά και οι πασόκοι καλύτερα. Μέχρι που ο Ανδρέας αρρώστησε. Παρ’ όλα αυτά, το ‘μυστικό’ συνέχιζε να κρατά ζωντανό το ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο το δόλωμα δεν γοήτευε πλέον, όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ο κόσμος πλέον δεν ‘τσιμπούσε’ και αυτό φάνηκε όταν εκείνος ‘έφυγε’ παίρνοντας μαζί του το ‘μυστικό’. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πλέον το δόλωμα της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Έριχνε δίχτυα κι έπιανε κόσμο από Δεξιά και Αριστερά, αλλά δεν ήταν το δόλωμα του ‘μεγάλου ψαρά’. Ωστόσο επέζησε, ακόμη κι όταν η Νέα Δημοκρατία επέστρεψε στις ‘καλύτερες ημέρες’.

Το ‘παιδί’ μεγάλωνε και περίμενε υπομονετικά να έρθει η ώρα του. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πλέον το δόλωμα του Ανδρέα. Από το 2007 και μετά, είχε γίνει η κρεμάστρα του Γιώργου. Μια κρεμάστρα που όλοι είχαν την εντύπωση ότι μπορούσαν να κρεμάσουν τα πάντα. Ο Γιώργος μπορεί να μην είχε μάθει την τέχνη του πατέρα του, αλλά τα μεροκάματα που είχε κάνει στο καθαριστήριο του έμαθαν πολλά. Και όταν ήρθε η ώρα του, τότε τους έκανε όλους να πιστέψουν ότι η κρεμάστρα είχε και λεφτά. ‘Υπάρχουν λεφτά’, είπε, και όλοι το ‘κρέμασαν’ και περίμεναν. Και θα περιμένουν πολύ ακόμα. Όσο τουλάχιστον όλοι κρεμάμε στη κρεμάστρα του ΠΑΣΟΚ τις ευθύνες μας. Βλέπετε, και η μακροζωία έχει τα μυστικά της.

Του ίδιου αρθρογράφου:


08.02.2012	Η Δημοκρατία δεν ασκείται σε... συμβολαιογραφεία	ΤΟ ΓΟΡΓΟΝ ΚΑΙ... ΧΑΡΗ ΕΧΕΙ

08.02.2012	Δεν είναι μόνο τα μέτρα άθλια	DEMOCRAZY

08.02.2012	Τι πρότεινε η Ελλάδα;	ΤΟ ΓΟΡΓΟΝ ΚΑΙ... ΧΑΡΗ ΕΧΕΙ

07.02.2012	Στο δρόμο προς τις εκλογές	DEMOCRAZY

07.02.2012	Μπροστά στη Λερναία Ύδρα	ΤΟ ΓΟΡΓΟΝ ΚΑΙ... ΧΑΡΗ ΕΧΕΙ