Μόνη λύση για την Εθνική ο ‘Ζοτς’

05.09.2010ΜΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Ο αποκλεισμός της Εθνικής από τη συνέχεια του Μουντομπάσκετ ήταν περίπου αναμενόμενος, από τη στιγμή που το εμπόδιο λεγόταν Ισπανία. Όχι τόσο επειδή οι ‘φούριας ρόχας’ έχουν εξελιχτεί στην ομάδα που μας κερδίζει τα τελευταία χρόνια ακόμη κι αν δεν κατέβει στο γήπεδο, αλλά για τον πολύ απλούστερο, αλλά δύσκολο να τον αποδεχτείς λόγο, ότι είναι καλύτερη ομάδα.

Το ισπανικό μπάσκετ κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και σε εθνικό επίπεδο. Από τις μικρές εθνικές κιόλας. Κάτι που εύλογα σημαίνει ότι οι Ίβηρες βρήκαν τον οδικό χάρτη για να φτιάξουν τη δική του μπασκετική σχολή. Ανέκαθεν την είχαν, πλέον όμως εξελίχτηκαν, προσαρμόστηκαν και ξεπέρασαν τις αδυναμίες τους. Και, ας μην ξεχνάμε ότι, σε σχέση με το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ είναι το άθλημα όπου αποδίδεται δικαιοσύνη. Αν είσαι καλύτερος κερδίζεις. Εκτός κι αν παρέμβει ο διαιτητής. Όσο για το αν η Ισπανία είναι ντεφορμέ σε αυτή τη διοργάνωση, να σημειώσουμε απλώς ότι άλλο τα παιχνίδια του ομίλου, και άλλο οι διασταυρώσεις των νοκ-άουτ αγώνων. Εκεί, ξυπνά η καρδιά του πρωταθλητή, με την οποία οι Ισπανοί είναι μπολιασμένοι.

Κάποιοι άλλοι ενοχλήθηκαν, χωρίς φυσικά να το παραδέχονται, επειδή η Ελλάδα απέτυχε σε μια μεγάλη διοργάνωση που διοργανώθηκε στην Τουρκία. Ονειρεύονταν βλέπετε, αδαείς όπως είναι περί των αθλητικών, ότι ο Καζλάουσκας και τα παιδιά του θα μπορούσαν να… ολοκληρώσουν, ό, τι άφησε στη μέση ο ελληνικός στρατός που σταμάτησε στη γραμμή Εσκί Σεχίρ-Κιουτάχια-Αφιόν Καραχισάρ, τότε που πιστεύαμε ότι θα παίρναμε την Άγκυρα. Φέτος, τους αρκούσε, των αδαών, να παίρναμε αθλητικά την Πόλη.

Και μια τρίτη κατηγορία ενοχληθέντων, είναι εκείνοι που μόλις θυμήθηκαν ότι στον αθλητισμό πρέπει να ισχύει το fair play. Με αφορμή φυσικά το γεγονός ότι οι διεθνείς μάλλον επέλεξαν αντίπαλο, χάνοντας από τη Ρωσία. Το μπάσκετ, κύριοι, δεν είναι αθλητισμός. Είναι πρωταθλητισμός. Και η διαφορά είναι χαώδης. Στον πρωταθλητισμό, δυστυχώς φυσικά αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και οι Γάλλοι άλλωστε, το ίδιο έκαναν, γι’ αυτό και εμείς πέσαμε πάνω στην Ισπανία.

Η Εθνική λοιπόν επέστρεψε σπίτι. Και τώρα θα αρχίσουν όλοι να γκρινιάζουν. Δεκτό, αλλά να τελειώνουμε νωρίς, γιατί επείγει η ανασυγκρότηση. Και εδώ ακριβώς βρίσκονται οι μεγάλες ευθύνες του Γιώργου Βασιλακόπουλου. Να δείξει ότι μπορεί να ‘γέρασε’ στα διοικητικά παρκέ, διατηρεί ωστόσο άσβεστο το αισθητήριο του μεγάλου επαναστάτη. Και να προχωρήσει στη μόνη κίνηση που θα διασφαλίσει ότι στην επόμενη σημαντική διοργάνωση, η ‘επίσημη αγαπημένη’ θα βρεθεί και πάλι σε θέση βολής για ένα μετάλλιο: Να παραδώσει τα ηνία της ομάδας στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Ο ‘Ζοτς’, δεύτερος μεγαλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα, μετά τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, είναι η λύση για το μέλλον. Είναι η μόνη λύση. Είναι ο καλύτερος διαθέσιμος. Μετά από τόσα χρόνια στην Ελλάδα, έχει μάθει τις αδυναμίες των παικτών, και γνωρίζει να βρίσκει τρόπους να τις ξεπερνά. Είναι πανούργος, και με εκείνον στην άκρη του πάγκου, κανείς δεν θα τολμήσει να πάρει αψήφιστα την Ελλάδα. Και προκαλεί δέος και σεβασμό, ώστε να είναι η φιγούρα του το όραμα που χρειάζεται η γενιά που έρχεται, αλλά και όσοι από τη σημερινή ομάδα συνεχίσουν, για να πεισμώσουν και να διεκδικήσουν την επιστροφή στην κορυφή.

Στον Παναθηναϊκό άλλωστε, έκλεισε τον κύκλο του. Όσοι τον ξέρουν καλά, προσυπογράφουν την άποψη πως αποτελεί εσωτερική ανάγκη του χαρακτήρα του, το να αναζητεί νέες προκλήσεις. Να τολμά να δοκιμάσει, εκεί όπου όλοι οι άλλοι έχουν αποτύχει. Και στα χέρια του, το πλούσιο ταλέντο που υπάρχει στο ελληνικό μπάσκετ, θα αξιοποιηθεί καλύτερα από ό, τι με οποιονδήποτε άλλο. Να τελειώνουμε λοιπόν, για να μην χάνεται χρόνος.

Του ίδιου αρθρογράφου:


23.05.2012	Η “αόρατη απειλή” για το μέλλον	ΗΠΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

22.05.2012	Η Λαγκάρντ… ανακάλυψε τη δραχμή	ΗΠΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

22.05.2012	Η “παιδική χαρά” δουλεύει για τον Τσίπρα	ΗΠΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

22.05.2012	Οι Γάλλοι αμφισβητούν (ήδη) τον Ολάντ	ΔΙΕΘΝΗ

20.05.2012	Η Ελλάδα χρειάζεται κάτι παραπάνω	ΗΠΙΟΣ ΛΟΓΟΣ