The next best thing…

13.09.2010ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ

Ήταν ο Σεπτέμβριος 2010 και η ευρασιατική Κωνσταντινούπολη ή, σύμφωνα με τους Τούρκους και τον υπόλοιπο πλην Ελλάδας κόσμο, Ιστάνμπουλ, ο χρόνος και ο τόπος που διάλεξε το νέο μεγάλο αστέρι του παγκόσμιου μπάσκετ, ώστε να συστηθεί στο ευρύ κοινό. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το Μουντομπάσκετ αυτό το δεκαπενθήμερο, θα έχουν να λένε στο μέλλον, ότι τότε και εκεί ήταν που ο μεγάλος Κέβιν Ντουράντ ξεκίνησε την πορεία του προς την κορυφή του αθλήματος. Πρόωρο; Μάλλον όχι!

Όταν το 2007 ο Ντουράντ δήλωνε την συμμετοχή του στα ντραφτ, έχοντας αποφασίσει να διακόψει πρόωρα τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, οι Πόρτλαντ Τρέιλμπλέιζερς, που διέθεταν το πρώτο πικ, είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτόν και τον Γκρεγκ Όντεν, τον δεινόσαυρο που θα κάλυπτε το μεγάλο τους κενό κάτω από το καλάθι. Και όπως το 1984 επέλεξαν τον Σαμ Μπόουι αντί του Μάικλ Τζόρνταν, οι Μπλέιζερς διέπραξαν εκ νέου ιστορικό λάθος, διαλέγοντας να ασχολούνται για τα επόμενα χρόνια με γιατρούς και αποθεραπείες, ενώ θα μπορούσαν αντ’ αυτού να ονειρεύονται τίτλους και δυναστείες. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Η ανοησία ή η εξυπνάδα διακρίνονται συχνά από μία και μόνο κίνηση.

Έκτοτε, ο Κέβιν Ντουράντ, μέλος των Σιάτλ Σούπερσόνικς αρχικά και, μετά τη μετονομασία και μεταφορά τους, των Οκλαχόμα Σίτυ Θάντερ, δεν σταματά να σηκώνει βραβεία. Καλύτερος ρούκι, πρώτος σκόρερ σε όλο το NBA και MVP του Μουντομπάσκετ μεταξύ αυτών. Όλα αυτά πριν καν συμπληρώσει τα 22 του χρόνια. Και όπως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις, οι συγκρίσεις με τον μεγάλο που πρόλαβε να δει αυτή η γενιά, δηλαδή τον Μάικλ Τζόρνταν, έχουν ήδη ξεκινήσει.

Τι όμως έκανε τον Τζόρνταν τόσο ξεχωριστό, που απαγορεύει σε όσους τον είδαν αγωνιζόμενο, να τον συγκρίνουν με τον οποιοδήποτε άλλο, επίδοξο ή κατασκευασμένο διάδοχο; Για μένα δεν ήταν οι τίτλοι με ανύπαρκτη βοήθεια (Πίπεν + Φον Φούφουτοι, όπως θα έλεγε μια ψυχή), ούτε τα three-peat, τα αμέτρητα βραβεία ή τα καρφώματα από τη γραμμή των βολών. Αυτά μπορούν ίσως να επαναληφθούν ή ακόμα και να ξεπεραστούν. Ο λόγος που εμείς δεν θα παραδεχτούμε ποτέ και κανέναν ως καλύτερο του Air, είναι ότι ουδέποτε δεν πρόκειται να εμφανιστεί παίκτης που να κάνει τα πάντα με τόσο στιλ. Να μεταμορφώνει ένα απλό lay up σε έργο τέχνης ή ένα jump shoot από τα 5 μέτρα σε αξέχαστη φάση. Και σε κάτι τέτοιο, δεν θα μπορέσει ούτε ο Ντουράντ ούτε ο οποιοσδήποτε άλλος να σταθεί ποτέ αντάξιος.

Όμως και ο Κέβιν είναι αναμφίβολα ξεχωριστός. Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από τότε που, όντας σε ανώριμη μπασκετική ηλικία, κατάφερε να κάνει τους διόλου άσημους συμπαίκτες του να υποκλίνονται μπροστά του, να του δίνουν τη μπάλα και να κάνουν στην άκρη όταν αυτή καίει, να του αναγνωρίζουν τόσο ταπεινά ότι είναι ανώτερός τους, υποδέχοντάς τον με αγκαλιές ευγνωμοσύνης, όταν, αφού ολοκληρώνει το προσωπικό του σόου, κάθεται στον πάγκο στο 40ο λεπτό του αγώνα. Γιατί χωρίς αυτόν, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα γύριζαν σπίτι με ψηλά το κεφάλι.

Μπορεί λοιπόν, ο Ντουράντ να είναι ακόμα ένα άγουρο παιδί με μακριά άκρα και ταπεινά ποντίκια, μπορεί να μην διαθέτει το χτισμένο και ελαφρώς αφύσικο κορμί του Λεμπρόν Τζέιμς ή την star quality του καθ’ όλα άξιου Κόμπι Μπράιαντ, μπορεί για όλους αυτούς τους λόγους να μην έχει ακόμα προβληθεί από τον μάγο της διαφήμισης Ντέιβιντ Στερν ως ο ‘μεγάλος’ της επόμενης γενιάς, αλλά αφήνει υποσχέσεις, ότι στο πρόσωπό του οι απανταχού μπασκετόφιλοι βρήκαν το νέο, ατόφιο αθλητικό χρυσάφι. Γιατί για εμάς, ένα όμορφα εκτελεσμένο σουτ σε φέρνει πιο κοντά στον ‘Θεό’ από ό, τι ένα κάρφωμα με άλμα που προσεγγίζει τον ουρανό!

Ελπίζω μόνο να μην αφήσει και αυτός τη δόξα και το χρήμα να νοθεύσουν αυτό που είδαμε όλες αυτές τις ημέρες. Θα είναι πραγματικά κρίμα.

Ο Αντώνης Αναστασάκης είναι δικηγόρος Αθηνών. Και φίλαθλος.

Του ίδιου αρθρογράφου:


22.11.2010	Είναι δυνατόν να μην φταίει κανείς;	ΚΟΙΝΩΝΙΑ

18.11.2010	Προλαβαίνετε να αλλάξετε…	ΠΟΛΙΤΙΚΗ

20.10.2010	Η δυναμική του "να κοπιάζουμε"	ΚΟΙΝΩΝΙΑ

14.10.2010	Η Ελλάδα χρειάζεται reboot	ΚΟΙΝΩΝΙΑ

08.10.2010	Το τέρας της ανεξήγητης ακρίβειας	ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ