Η αβίωτη πόλη…

24.09.2010ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ

Έφυγε και αυτό το καλοκαίρι, φεύγει και ο πρώτος φθινοπωρινός μήνας και όλοι είμαστε πλέον εδώ. Για να συνεχίσουμε, μετά το ευχάριστο διάλειμμα του Αυγούστου, την απερίγραπτη Οδύσσειά μας, στους αδιάβατους δρόμους της Αθήνας. Μια Οδύσσεια, για την οποία είμαστε υπεύθυνοι πρώτα εμείς οι ίδιοι, και μετά οι υπόλοιποι. Και είμαστε υπεύθυνοι, γιατί θέλουμε να “πηγαίνουμε καβάλα ακόμη και στην εκκλησιά”.

Αν όσοι μπορούσαν, άφηναν το Ι.Χ. τους στο σπίτι, θα ήταν άλλη η εικόνα των δρόμων. Με μια μοναδική διαστροφική μανία, έχουμε επιλέξει τη μετακίνηση με το δικό μας αυτοκίνητο, χωρίς να μας νοιάζει το μπλέξιμο μέσα στην κυκλοφοριακή ακινησία, το πόσο σπάνε τα νεύρα μας, το πόσο καθυστερούμε να πάμε στη δουλειά μας. Και το σημαντικότερο, πόση βενζίνη, με την αλμυρή τιμή (κάτι λιγότερο από 1,5 ευρώ) καταναλώνουμε. Και όμως, οι συγκοινωνίες, βοηθούντος πάρα πολύ και του μετρό, έχουν βελτιωθεί τα μέγιστα.

Δυο πρωινά υποχρεώθηκα να κινηθώ με το αυτοκίνητό μου (εκεί που πήγαινα δεν έχει συγκοινωνία) στην οδό Μιχαλακοπούλου, και βεβαίως μετάνιωσα οικτρά. Από τους Αμπελοκήπους ως το Χίλτον, μια απόσταση ούτε τρία χιλιόμετρα, την κάνεις με “βήμα σημειωτόν”, και για να ξεφύγεις, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βάλεις τη φαντασία του να καλπάσει, μονολογώντας πότε θα εφευρεθεί το Ι.Χ.-ελικόπτερο, για να πετάξεις.

Ζούμε σε μια πόλη που την έχουν εγκαταλείψει αυτοί που, δεκαετίες τώρα, έπρεπε να την φροντίζουν και να την αναπτύσσουν. Μια πόλη που όλοι μας την απαξιώνουμε καθημερινά, με φονική αδιαφορία. Μια πόλη που την έχουμε αφήσει να αργοπεθαίνει, και μαζί με αυτήν βέβαια και εμείς. Εισπράττουμε αυτό που μας αξίζει

Το κυκλοφοριακό κομφούζιο στη Μιχαλακοπούλου ξεκινάει από νωρίς το πρωί και συνεχίζεται έως αργά. Στο μεγαλύτερο μέρος της, στην κάθοδο προς το κέντρο, είναι ανοικτή μόνο μια λωρίδα! Δεξιά, τα μονίμως σταθμευμένα οχήματα, και δίπλα σε αυτά, σε μια δεύτερη σειρά, άλλα. Μάλιστα, σε μερικά από αυτά κάθονται οι οδηγοί τους, αναμένοντας κάποιον, οι περισσότεροι καπνίζοντας αρειμανίως, παρακολουθώντας με εκνευριστική απάθεια τους άλλους οδηγούς να ταλαιπωρούνται εξαιτίας τους.

Το χειρότερο, η δεύτερη λωρίδα των παρανόμως σταθμευμένων αυτοκινήτων, δεν είναι συνεχής, και οι οδηγοί των κινούμενων οχημάτων υποχρεώνονται σε ένα διαρκές σλάλομ, από τα δεξιά στα αριστερά, και άντε το ίδιο μερικά μέτρα παρακάτω. Όσο για τα πεζοδρόμια… παρκαρισμένα πάνω τους μηχανάκια, Ι.Χ. και ό, τι άλλο εμπόδιο μπορείτε να φανταστείτε, τρύπες και σπασμένα πλακάκια, παγίδες για να σπάσει το πόδι του ο πεζός, που πολλές φορές υποχρεώνεται να βαδίσει στο δρόμο, μαζί με τα αυτοκίνητα.

Και φτάνουμε στα στενά της… Σκύλλας και της Χάρυβδης, το σημείο πίσω από το Νοσοκομείο “Αλεξάνδρα”, όπου η αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας γίνεται κυριολεκτικά μισή από τα σταθμευμένα σε διπλή και τρίδιπλη σειρά φορτηγά εφοδιασμού και Ι.Χ.. Δεν περνάς, δεν περνάς…

Που είναι η τροχαία; Περιστασιακά κόβει για λίγες μέρες κλήσεις, και μετά χάνεται. Η περιγραφή των εικόνων που προσπάθησα να σας μεταφέρω είναι πολύ… επιεικής. Η κατάσταση είναι τρισχειρότερη, όχι μόνο στη Μιχαλακοπούλου, αλλά παντού αλλού στην Αθήνα. Στην Πανόρμου, έξω από super-market γνωστής αλυσίδας, κόβουν μονίμως τον δρόμο τα φορτηγά που ξεφορτώνουν τρόφιμα. Γιατί δεν υποχρεώνονται, όπως συμβαίνει σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο, να γίνεται η τροφοδοσία της νυχτερινές ώρες;

Πως αντέχουμε τέτοια ζωή, σε ποιόν δρόμο της Αθήνας θα επιχειρήσουμε να κινηθούμε και δεν θα “τρελαθούμε” μέσα στο μποτιλιάρισμα; Κηφισίας, Μεσογείων, Παραλιακή, δρόμοι του Πειραιά, Καβάλας, Πέτρου Ράλλη, Ποτάμι, ε, δεν έχουμε και πολλούς άλλους, η ίδια αφόρητη κατάσταση.

Το μποτιλιάρισμα, το έχω ξαναγράψει, μας “σκοτώνει“, σύμφωνα με έρευνα σουηδικού Ινστιτούτου. Άνθρωποι που ζουν σε περιοχές με υψηλά επίπεδα θορύβων, προκαλούμενα από το κυκλοφοριακό, πλήττονται από περισσότερα καρδιακά επεισόδια, σε σχέση με όσους ζουν σε ήσυχες γειτονιές. Σκέψου τώρα, αυτούς που είναι καθημερινά στο τιμόνι, μέσα σε τέτοιες συνθήκες, και επιπροσθέτως αναπνέουν και τα καυσαέρια. Το συμπέρασμα της έρευνας είναι πως υπάρχει κατά 40% μεγαλύτερος κίνδυνος εμφράγματος για όσους ζουν σε περιοχές με κυκλοφοριακό, και ο θόρυβος υπερβαίνει τα 50 ντεσιμπέλ, αριθμός που θεωρείται μέτριος, γιατί η ηχορύπανση του κυκλοφοριακού φτάνει μέχρι και τα 90 ντεσιμπέλ. Και του χρόνου… με υγεία!

Του ίδιου αρθρογράφου:


13.04.2012	Πως υπολογίζεται ο εορτασμός του Πάσχα	ΚΟΙΝΩΝΙΑ

10.04.2012	Αν καθόταν Ισλανδός στήν Ηρώδου Αττικού…	ΑΙΡΕΤΙΚΑ

02.04.2012	Οι γερμανικές αποζημιώσεις και η εθνική μειοδοσία	ΑΙΡΕΤΙΚΑ

25.03.2012	Η σημαία του Παπαδήμου…	ΑΙΡΕΤΙΚΑ

13.03.2012	Υποκρισίες…	ΑΙΡΕΤΙΚΑ