Υπάρχουν αρκετοί που αισιοδοξούν για την τροπή των πραγμάτων. Ενδέχεται, ωστόσο, να οδηγηθεί η χώρα σε περιπλοκές, σε μια περίοδο βαθύτατης οικονομικής κρίσεως.
Ο δημοκρατικά εκλεγμένος κ. Γ. Παπανδρέου δεν μπόρεσε να εμπνεύσει. Στρέφει απλώς την μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Ίσως να είναι μία νέα τεχνοκρατική προσέγγιση της πολιτικής δράσεως. Πιθανόν, όμως, πρόκειται για έναν θλιβερό ερασιτεχνισμό, μία ασυναρτησία.
Υπήρχαν εξαιρέσεις στον κανόνα, όχι τόσες πολλές όσες κολακεύεται να προβάλλει η κατεστημένη αντίληψη πραγμάτων, με τους διάφορους εκφραστές της. Η Ελλάς είναι στο σύνολό της πλέον μια παθογένεια, που δεν αρκεί κανείς να ξορκίζει.
Η Ελλάς εισέρχεται σταδιακώς σε φάση γενικού λαϊκισμού, όχι απλώς υπό την έννοια ότι οι πολιτικοί ηγέτες αισθάνονται την υποχρέωση να γίνουν αρεστοί στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Αλλά ενός ενός κινήματος «ανώνυμων» πολιτών που αμφισβητούν την αξιοπιστία των ελίτ και τη δυνατότητά τους να διαχειρισθούν την κρίση που ουσιαστικώς δημιούργησαν.
Ευρέθη η Ελλάς ενώπιον κρίσεως οικονομικής, ως αποτέλεσμα πλημμελεστάτης διαχειρίσεως την τελευταία τριακονταετία. Δεν είναι η τραγικότερη φάση της ελληνικής ιστορίας. Επρεπε να ληφθούν κάποια μέτρα για τον εξορθολογισμό του υφιστάμενου συστήματος. Αντιδημοφιλή, βεβαίως, αλλά εν πάση περιπτώσει το διακυβευόμενο δεν ήταν η ειρήνη, η εναλλακτική λύση δεν ήταν ο πόλεμος, οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, οι ολέθριες υλικές καταστροφές.
Εάν κάποιος επιχειρούσε να προσδιορίσει τάσεις αναδυόμενες, θα έλεγε ότι τουλάχιστον σε δύο χώρες –Γερμανία και Γαλλία– βρίσκεται σε εξέλιξη μία απόπειρα σύζευξης «εθνικισμού» και «φιλελευθερισμού» – δύο αντιθέτων τάσεων για τον πολιτικό πολιτισμό της Kεντρικής και της Nότιας Ευρώπης.
Με την εξωστρεφή διάθεση που διακρίνει την «εκσυγχρονιστική» ομάδα της κυβερνήσεως δεν φαίνεται να έχει γίνει αντιληπτό ότι η χώρα εισήλθε σε περίοδο αστάθειας· αυτό που δεν μπορεί να προσδιορισθεί είναι ποία εκδήλωση θα έχει η αστάθεια – εάν με άλλα λόγια θα πάρει τη μορφή κοινωνικής αναταραχής ή εάν οδηγήσει σε υπονόμευση του υπάρχοντος συστήματος.
Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι η πρόσφατη διαφοροποίηση της Aγκυρας έναντι των παραδοσιακών της συμμάχων δίδει τη δυνατότητα «δημιουργικής παρεμβολής» της Ελλάδος στην περιοχή. Ο πειρασμός είναι μεγάλος, αλλά και προφανείς οι κίνδυνοι.
Το πιθανότερο είναι ότι η ελληνική Κυβέρνηση δεν θα ριψοκινδυνεύσει μια καινοτόμα προσέγγιση στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις, ιδιαίτερα σε αυτή τη φάση που η Τουρκία κινείται αυτόνομα και εν πολλοίς εκτός τροχιάς των αμερικανικών και «ευρωπαϊκών» συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.
Η εκτίμηση του Τούρκου πρωθυπουργού, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι η οικονομική κρίση της Ελλάδος οφείλεται στις εξοπλιστικές δαπάνες της, για την αντιμετώπιση ενός "φανταστικού εχθρού", καθώς και η προτροπή του ότι η Τουρκία δεν έπρεπε να υποπέσει στο ίδιο σφάλμα, απευθυνόταν κυρίως στο εσωτερικό της χώρας του και ειδικότερα στο στρατιωτικό κατεστημένο.
23.05.2012
22.05.2012