Εκτιμήσεις της Μπούντεσμπανκ ότι εφόσον η Ελλάδα δεν προχωρήσει με θέρμη τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί βάσει των δανειακών συμβάσεων με την τρόικα, θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία.
Κάποιος νέος ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά εμπόδια στο να εισέλθει για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας, και από εκεί να ανοίξει βηματισμό για το μέλλον, υφίσταται έντονες και προχωρημένες ψυχικές φορτίσεις.
Η «παιδική χαρά» της πολιτικής ηγεσίας της Ευρώπης, παραδομένη στην άγνοια, την ημιμάθεια και την ανεπάρκεια της, ναρκοθετεί την προσπάθεια της Κεντροδεξιάς στην Ελλάδα.
Δυστυχώς για εμάς, η διαχείριση της κρίσης δεν απαιτεί οικονομικές γνώσεις. Απαιτεί πολιτική βούληση, αποφασιστικότητα και ηγετικό εκτόπισμα. Δηλαδή, έναν... Ντομινίκ Στρος-Καν, χωρίς φυσικά τις αχαλίνωτες ορμές του εκπεσόντος Σοσιαλιστή πολιτικού.
Ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Ζακ Σιράκ και ο Νικολά Σαρκοζί κατέγραψαν στο ξεκίνημα της δικής της θητείας, ποσοστό αποδοχής που σχεδόν πάντα υπερέβαινε το 70%. Οι συγκρίσεις με την περίπτωση του Φρανσουά Ολάντ, εύγλωττες και εκκωφαντικές.
Η αφηγηματική διαπίστωση του προβλήματος, ακόμη και η (ρητορική) δέσμευση για στήριξη της Ελλάδας και συνολικά της ευρωζώνης, δεν αρκεί. Το Camp David έπρεπε να εκπέμψει λευκό καπνό. Με την εξαγγελία ενός συγκεκριμένου σχεδίου δράσης.
Ουσιαστικά, είναι ένας ακόμη γύρος στη μάχη για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας. Η απάντηση είναι προφανής, και βρίσκεται στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.
Αυτό σημαίνει ότι πολλαπλασιάζονται οι ευθύνες για όλους μας. Είτε προσέλθουμε στις κάλπες, είτε όχι. Κανείς πλέον δεν μπορεί να ισχυριστεί την επομένη των εκλογών ότι... δεν ήξερε.
Η θεωρία της διπλής κάλπης στηρίζεται ιστορικά και διαχρονικά στον... αποπροσανατολισμό της ψήφου των πολιτών: Στη μια κάλπη ξεσπούν, και στην άλλη τοποθετούνται με βάση τη λογική.
Θα πρέπει να ενεργοποιηθούν ομοσπονδιακές εξουσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να μπορεί η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. να κηρύσσει σε χρεοκοπία ένα κράτος το οποίο αδυνατεί να ανταπεξέλθει μόνο του στην κρίση. Σαν να λέμε… την Ελλάδα.
Όχι όμως φτάνοντας στο λιμάνι προορισμού, που είναι φυσικά η εθνική και κοινωνική ευημερία, αλλά… βουλιάζοντας λίγο νωρίτερα.
Ο Πολ Τόμσεν κυρίως, αλλά και οι Ματίας Μορς και Κλάους Μαζούχ δευτερευόντως, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως… βολικά «θύματα».
Είναι προφανές ότι ο Φρανσουά Ολάντ έχει ξεκινήσει με το… αριστερό τη θητεία του. Όχι μόνο σε διεθνές επίπεδο, με τις εικόνες υποχωρητικότητας μπροστά στην Άνγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο να είναι άκρως ενοχλητικές.
Δεν θα μπορούσε να μην σημειώσει κανείς το γεγονός ότι η κυβέρνηση Πικραμμένου είναι σχεδόν το… 1/3 της κυβέρνησης Παπαδήμου. Η οποία ήταν «ξεχειλωμένη» και χάθηκε στην αυτονόητη επιδίωξη τήρησης πολιτικών και κομματικών ισορροπιών.
Η βροχή που τον έκανε μούσκεμα στην Αψίδα του Θριάμβου, το τσαλακωμένο κοστούμι, ο κεραυνός που χτύπησε το αεροπλάνο του, και τελικά η υποδοχή του στο Βερολίνο από την Άνγκελα Μέρκελ. Η χθεσινή ήταν μια «γεμάτη» μέρα για τον Φρανσουά Ολάντ.
Ο Γερμανός πολιτικός, είναι το λάθος πρόσωπο για να συνεχίζει τις… συστάσεις προς τους Έλληνες πολίτες. Είναι το λάθος μέσο-μήνυμα, με αμιγώς επικοινωνιακούς όρους.
Οι δυο πλέον ευέλικτες συνιστώσες της Αριστεράς, απέναντι στο θεσμικό και πολλές φορές δογματικό Κομμουνιστικό Κόμμα, επιχειρούν να ενοχοποιήσουν η μια την άλλη, ενώπιον του διαγραφόμενου αδιεξόδου.
Σε αντίθεση με τον πολιτικό κυνισμό της Άνγκελα Μέρκελ και της γραφειοκρατίας του Βερολίνου, ο Νικολά Σαρκοζί υποστήριζε σταθερά την Ελλάδα.
Το Ελιζέ φόρεσε σήμερα τα γιορτινά του. Για την Ευρώπη, δεν θα λέγαμε το ίδιο. Πριν ακόμη φτάσει στο Βερολίνο για τη συνάντηση με την Άνγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ άρχισε ήδη τις υποχωρήσεις. Και τώρα, αρχίζουν τα δύσκολα.
Η Αυστρία απ’ την άλλη, από την εποχή του Μέτερνιχ κιόλας, είχε σοβαρή δυσκολία να σκεφτεί ενοποιητικά. Να δει την Ευρώπη ως μέλλον και όχι ως απειλή. Να αποτελέσει μέρος της λύσης του προβλήματος. Και όχι μέρος του προβλήματος.
Η εθνικά ακραία στάση που κρατά σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι απολύτως συμβατή με τα «θέλω» των ψηφοφόρων του. Εκείνη την κοινωνική δεξαμενή κοιτάζει στα μάτια ο Αλέξης Τσίπρας. Και γι’ αυτό δεν υποχωρεί από την αδιάλλακτη στάση του.
Έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα του κινήματος των «Αγανακτισμένων» στην Ισπανία, η Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης θύμιζε και πάλι… προεκλογική συγκέντρωση του Ανδρέα Παπανδρέου, σε σκηνοθεσία Τάσου Μπιρσίμ.
Όσοι παρακολούθησαν προσεκτικά τα τελευταία δευτερόλεπτα, και έχουν σχετική επαφή με το άθλημα, θα κατάλαβαν πλήρως γιατί αυτός ο θρίαμβος ανήκει ολοκληρωτικά στον μεγαλύτερο προπονητή που πέρασε ποτέ από το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Οι πρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, με δημόσιες δηλώσεις τους καυτηρίασαν τη στάση που κράτησε στο Προεδρικό Μέγαρο ο Αλέξης Τσίπρας. Τον κατηγόρησαν για συνειδητή προσπάθεια να οδηγηθούν οι συζητήσεις σε αδιέξοδο.
Αυτή την εβδομάδα που προηγήθηκε, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να κεφαλαιοποιήσει το ιστορικό προσπέρασμα με πολιτικό «θύμα» το ΠΑΣΟΚ, και να βάλει πλώρη για τη διεκδίκηση της πρώτης θέσης στην επόμενη αναμέτρηση.
Στο επίκεντρο των ζυμώσεων βρίσκονται φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Από τη στάση των οποίων εξαρτάται το πόσο εύκολα θα συγκροτηθεί κυβέρνηση.
Στο Προεδρικό Μέγαρο είναι σήμερα στραμμένη η προσοχή των Βρυξελλών. Οι εταίροι και δανειστές της Ελλάδας περιμένουν θετικά αποτελέσματα από τις ζυμώσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Διόρθωση: Εύχονται θετικά αποτελέσματα…
Το μοναδικό ανάχωμα στον πολιτικό καλπασμό του Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να βρεθεί στην πλειοψηφία της σιωπής. Στο περίπου 40% των πολιτών που επέλεξαν να μην προσέλθουν στις κάλπες.
Στο τέλος ωστόσο, τα… βιβλία τα υπογράφουν οι «σοφοί». Σε ευχαριστούμε Ντούντα. Και μια μεγάλη συγγνώμη. Που τότε, το 1999, σε αφήσαμε να φύγεις. Χωρίς να δώσουμε μέχρι τέλους τη μάχη που άξιζες. Συγγνώμη…
Εκεί ωστόσο που θα κριθεί το μέλλον, όχι μονάχα για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνολικά για το πολιτικό σύστημα, θα είναι στο κατά πόσο ο άλλοτε προστατευόμενος του Αλέκου Αλαβάνου θα καταφέρει να… ξεκολλήσει από τον καναπέ, τη βουβή πλειοψηφία των Ελλήνων.
23.05.2012
22.05.2012