Ο Γιώργος Σαρειδάκις είναι πρώην Ευρωβουλευτής.
Οι οποιεσδήποτε δηλώσεις τους, από τις πιο τρομοκρατικές ως τις πλέον «στοργικές», στην καλλίτερη περίπτωση θα αγνοηθούν πλήρως από τους πολίτες, ως μη αποδεκτές υποδείξεις.
Υπάρχει εν τούτοις μια ελπίδα. Και αυτή παραδόξως είναι ότι η «λάθος συνταγή» της λιτότητας επεκτείνεται (ελείψει άλλης, για την ώρα) σε διαρκώς περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης.
Αλλά και οι Έλληνες λειτουργοί, Υπουργοί ή κλητήρες ή πρόεδροι ή διευθυντές, τους οποίους «επισκέπτονται», εδώ στην Αθήνα, ο κ. Ράιχενμπαχ ή οι εκπρόσωποι της Δύναμης κρούσης, πρέπει να αντιμετωπίζουν τους κοινοτικούς «επισκέπτες», μόνο ως αυτό που έχει επισήμως δηλωθεί ότι είναι.
«Δε μπορεί κανείς να σώσει κράτη όπως η Ελλάδα, που δεν είναι καν κράτος». Αυτή η απίστευτη φράση, περιέχεται σε άρθρο της μεγάλης Γερμανικής εφημερίδας Die Welt, που αναδημοσιεύει «Η Καθημερινή» του Σαββάτου 18 Φεβρουαρίου. Είναι φράση τρομακτική και για …
Αυτήν ιδιαίτερα την ώρα που μεγάλα διεθνή ΜΜΕ διερωτώνται (όσο και αν μας φαίνεται, και όσο και αν είναι όντως, απίστευτο) αν «η Ελλάδα είναι καν Κράτος», εμείς κάνουμε, με πράξεις και παραλείψεις, το πάν, για να… «απαντήσουμε» στην υποτιθέμενη απορία τους.
Όμως αυτή ακριβώς η διαπίστωση, ότι δηλαδή είναι μικρά και δευτερεύοντα όσα οδηγούν σήμερα τους ευρωπαίους ηγέτες στα μεγάλα λάθη και τις μεγάλες εκτροπές και αδικίες, γεννά την Ελπίδα.
Ο Αρχιεπίσκοπος και η Εκκλησία, δεν είναι μόνο (που είναι!) μάγειρας φαγητού για τους πεινασμένους, ή μόνο (που είναι!) διανομέας κουβερτών για τους άστεγους.
Το Γερμανικό τελεσίγραφο αποτελεί όντως την πρώτη οιονεί πολεμική πράξη την οποία πραγματοποιεί ευρωπαϊκή Χώρα, από το 1940. Αποτελεί δηλαδή ουσιαστικά την πρώτη απόπειρα κατάλυσης των ιδρυτικών θεμελίων της Ένωσης.
Θα πρέπει να λειτούργησαν με ωρολογιακή ακρίβεια, πολλές σατανικές συμπτώσεις, ώστε μετά από τόσα χρόνια δικαστικών, κοινοβουλευτικών και άλλων διαδικασιών, να συμπέσει ακριβώς με την παραμονή των Χριστουγέννων, η απόφαση της προφυλάκισης του Ηγουμένου Εφραίμ. Αυτή τη «σύμπτωση» θα ήταν …
Η Καγγελάριος παγιδεύει έτσι και συγχρόνως υπονομεύει τους υποψήφιους πολιτικούς της διαδόχους. Αλλά και την ίδια τη Χώρα της και ολόκληρη την Ευρώπη.
Ουδείς θα ενδιαφέρεται πια να σώσει την Ελλάδα όταν ό κίνδυνος από την πιθανή χρεοκοπία της Ιταλίας ή και της Ισπανίας θα απειλεί με άμεση κατάρρευση την Ευρώπη, και όχι μόνο.
Ποιοι και πόσα κέρδιζαν κάθε φορά από τη σπέκουλα εις βάρος της Ελλάδας; Πότε και ποιος θα κάνει το λογαριασμό; Έστω κατά μεγάλη προσέγγιση;
Οι κορυφαίοι υπουργοί και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα είναι συνυπεύθυνοι, εφόσον δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης. Ίσως η Παρασκευή να είναι μακριά. Το σημείο "μη επιστροφής" όμως, είναι πολύ κοντά.
Γι’ αυτό δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την άμεση προκήρυξη εκλογών. Το επιχείρημα ότι δεν τις θέλει η Τρόικα, οι αγορές, ο κ. Μπαρόζο κτλ. είναι μάλλον ένα πρόσθετο επιχείρημα υπέρ των εκλογών, παρά το αντίθετο.
Ουσιαστικά αυτή η Έκθεση, θα απευθύνεται προς το Έθνος (τόσο υπεύθυνα πρέπει να συνταχθεί!), ως μια Πρόταση των κορυφαίων Ελλήνων ειδικών επιστημόνων, για την από εδώ και πέρα διαχείριση της Κρίσης και για την έξοδο απ’ αυτήν.
Το ξέρει καλά ο κ. Παπανδρέου ότι εκεί που έφερε ή που άφησε να φτάσουν τα πράγματα, το κόστος αποβολής της χώρας μας από το Ευρώ (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) γίνεται κάθε μέρα που περνά, μικρότερο για τους «αλληλέγγυους» εταίρους μας από ό,τι αυτό που ονομάζουν (και είναι, αλλά δεν είναι μόνο) «βοήθεια προς την Ελλάδα».
Ποια είναι αυτή η «γενικευμένη λύση»; Η «κοινοτικοποίηση» και του προβλήματος και της λύσης του, πάνω σε μια αναθεωρημένη «αρχή αλληλεγγύης συμφερόντων».
Αν και κάθε μια χωριστά από τις προτάσεις αυτές φαίνεται να μειώνει παρά να αυξάνει τις κρατικές εισπράξεις, ο συνδυασμός όλων αυτών των μέτρων και η συνολική δυναμική επίπτωσή τους στην οικονομία –υποστηρίζει ο προτείνων- θα αποφέρει, αν όχι αμέσως, πάντως πολύ σύντομα, απρόσμενα μεγάλα έσοδα στο δημόσιο. Έχει κάνει, υποστηρίζει, σοβαρούς υπολογισμούς.
Αν η Ελλάδα έχει γίνει έστω και μόνο η αφορμή για την απαλλαγή της Ευρώπης και ίσως του κόσμου από αυτή την καταστροφική και ανεξήγητη (εθελοντική δέ) ομηρεία και από το συνακόλουθο «σύνδρομο της Στοχόλμης», οποιαδήποτε «θυσία» των δανειστών μας θα τους στοιχίσει απείρως λιγότερα από όσα καθημερινά τους στοιχίζει η πολλαπλή, άμεση και έμμεση σπέκουλα των εν λόγω οίκων, με την «κουκούλα» της… αξιολόγησης.
Επόμενο βήμα θα είναι ίσως η ανάθεση της απονομής της Δικαιοσύνης σε νομικά Γραφεία, δηλ. Δικηγορικές Εταιρείες πολυεθνικής συνθέσεως ή η ανάθεση του νομοθετικού έργου σε σώματα ή εταιρείες «εμπειρογνωμόνων», κατόπιν διεθνούς μειοδοτικού διαγωνισμού.
Μερικοί ευφάνταστοι που σας αναζήτησαν υποστήριξαν ότι είχατε μεταμφιεσθεί (δια τον φόβο των Ιουδαίων –συμπολιτών σας) ενώ μερικοί κακοήθεις διέδιδαν ότι φορούσατε κουκούλα. Πρόκειται για ανυπόστατα ψεύδη! Απλώς δεν είσαστε εκεί που οφείλατε να είστε, την κρίσιμη ώρα, κύριε Δήμαρχε, κύριε Γιώργο Καμίνη.
Οι εμμονές των τεχνοκρατών της Τρόικας στη δική τους, αποδεδειγμένα ήδη εσφαλμένη, συνταγή και η προσχώρηση σ’ αυτή τη συνταγή των ηγετών της Ευρώπης, με την άνευ συζητήσεως συναίνεση εξ αρχής και του κ. Παπανδρέου (αυτή και αν είναι «συναίνεση») είναι, ας πούμε, «κατανοητή». Αυτό ξέρουν οι άνθρωποι να κάνουν καλλίτερα, αυτό έκαναν παντού όπου πήγαν, με τα γνωστά –παντού επίσης- αποτελέσματα.
Ό,τι όμως απαλλοτριωθεί (με την πραγματογνωμοσύνη και τη συγκατάθεση-υπόδειξη των εταίρων μας της Ε.Ε. ή και χωρίς αυτήν) από την κυριότητα της Πατρίδας, ό, τι αγοραστεί από εχθρούς και «φίλους», απ’ ευθείας ή μέσω παράκτιων εταιρειών ή παρένθετων προσώπων, φυσικών ή νομικών ή άλλων ατζέντηδων, δεν πρόκειται ποτέ πια να ανακτηθεί.
Πέρα όμως από τα διαδικαστικά, είναι χρήσιμο για τη χώρα ότι ο διάλογος με τα κοινοτικά όργανα θα γίνεται (για όσο γίνεται από τον κ. Βενιζέλο) με όρους περισσότερο πολιτικούς παρά τεχνοκρατικούς. Βέβαια και ο Βενιζέλος τεχνοκράτης (του Δικαίου) είναι, αλλά με βαθύ πολιτικό αισθητήριο. Άλλωστε το Δίκαιο είναι λιγότερο άτεγκτο από τους αριθμούς. Όταν είναι δίκαιο.
Θα ήταν απολύτως εύλογο και διπλωματικά άψογο, αν εξέφραζαν τη χαρά και τα συγχαρητήριά τους, στην περίπτωση που η ανακληθείσα παραίτησή του πρωθυπουργού δεν είχε ανακληθεί αλλά είχε οδηγήσει σε μια κυβέρνηση ευρείας πολιτικής στήριξης.
Η συνέχεια του Κράτους είναι η θεμελιώδης αρχή της διεθνούς αλλά και της εσωτερικής έννομης τάξης. Ουδείς διανοείται ότι κάθε νέα Κυβέρνηση και κάθε νέα Βουλή, οποιασδήποτε χώρας, θα πρέπει να επικυρώνει εκ νέου όλες τις συμβάσεις, τους νόμους, τις συνθήκες ή υποχρεώσεις που ανέλαβαν όλες οι προηγούμενες Κυβερνήσεις, από συστάσεως της Πολιτείας. Αυτά είναι ανήκουστα πράγματα!
Με εργαλείο αυτή την «κοινή λογική», οι προαναφερθέντες οιωνοσκόποι προβλέπουν ότι πάμε σε εκλογές. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι ακόμη «όλα παίζονται». Δεν το πιστεύω. Μάλλον όλα έχουν παιχτεί!
Μόλις εξοφλήσουμε τις δανειακές απαιτήσεις των εταίρων, θα πρέπει βέβαια να μας επιστραφούν πάραυτα και χωρίς άλλες διαδικασίες, οι ενεχυρασθέντες θησαυροί μας. Το κόστος μεταφοράς τους στην Αθήνα θα το αναλάβομε εμείς οι ίδιοι, «ευγνωμοσύνης ένεκα» για την αλληλεγγύη των δανειστών μας στις δύσκολες στιγμές μας!
Τα «Μεγάλα μυαλά» έχουν και Μεγάλο χρέος να κάνουν Μεγάλες και σοφές προτάσεις. Και να στηρίξουν την εφαρμογή τους, μέχρι τέλους. Μην τα περιμένουμε και… όλα από τον κ. Παπακωνσταντίνου ή ακόμη και από τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου! Έλεος!!
Αυτό όμως που θεωρούν πιθανότερο τα «πονηρά πνεύματα», είναι ότι ως εθελόντρια ή και εν αγνοία της, η κα Δαμανάκη παγιδεύτηκε από τον πρωθυπουργό (του το οφείλει, άλλωστε) σε μα επικοινωνιακή συνωμοσία κατατρομοκράτησης του λαού, με την «αγαθή» πρόθεση του κ. Παπανδρέου να εκβιάσει μια χρήσιμη γι’ αυτόν (το Λαό!) συναίνεση του κ. Σαμαρά, στα Μνημονιακά.
23.05.2012
22.05.2012