Τι είναι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Θα τιναχτεί η ησυχία μας στον αέρα; Θα ζήσουμε ό,τι εύχοντο οι γονείς μας να μη ζήσουμε; Ποιος φταίει για όλα αυτά; Η κρίση είναι αναπόφευκτη για να συνεχίσει να υπάρχει το σύστημα; Ποιο σύστημα; Ποια κρίση;
Τι κάνεις τώρα; Τίποτα… Πέρασα ‘ήδη 10 μήνες αλλάζοντας κάθε μέρα οπτική, μέχρι να δω το ίδιο πράγμα απ’ όλες τις μεριές. Έβλεπες τη ζωή; Μάλλον δοκίμαζα… Δοκίμαζα να ζήσω με ανέμελο τρόπο, αμυνόμουνα στους άλλους, ερωτευόμουνα το αντίθετο μου, έλεγα «όχι» και μετά «ναι» για το ίδιο πράγμα, στην ίδια πρόταση… Πέρασα μια περίοδο που είχα αφεθεί στο ποτάμι… Τώρα πώς είσαι;
Είναι μεσημέρι. Κάθομαι στο Αερόστατο, στα τραπεζάκια έξω, πάνω στην Πλατεία Προσκόπων. Πίνω έναν εσπρέσο περιμένοντας το επόμενο ραντεβού. Διαβάζω το «Τέλος» του Μπόρχες. Ξαφνικά βλέπω από μακριά έναν γέρο. Πλησιάζει, με το σακάκι του ριγμένο στους ώμους… Διακρίνω στο πρόσωπο του σχηματισμένη όλη τη γεωγραφία της ζωής του. Με χαζεύει για λίγο και μου λέει: «Υπάρχουν Έλληνες πια;». «Τους ψάχνουμε…» του απαντώ χωρίς να το σκεφτώ.
Προτιμώ να γράφεις από το να λες ανοησίες… Τα γραφτά μένουν και έχεις ελπίδα κάποτε να ξαναδιαβάσεις τι έγραφες και να αυτοτιμωρηθείς. Δεν ξέρω γιατί, ο μισός εαυτός μου η άλλος εαυτός μου θέλει να είμαι κάτι άλλο απ’ αυτό που είμαι. Τι είσαι; Πάλι ρωτάς με ένα θράσος, με μια βεβαιότητα προσβλητική. Προσβλητικός είσαι εσύ που με διαχωρίζεις.
Απαιτείται flash player
09.02.2012
08.02.2012